We zijn al een flink stuk onderweg in 2026, tijd om terug te kijken. Hoe hebben we het in 2025 gedaan, technisch en financieel? Onlangs bespraken we met het hele team de cijfers van de GIJS-geitenbedrijven. Dankzij een collega met sterke accountantsskills kregen we helder inzicht. En dat maakte me best trots.
Die trots is niet zonder reden. Onlangs stelde een financieel specialist dat de Nederlandse geitenhouderij technisch al tien jaar stil zou staan, een stevige uitspraak. Een paar maanden later begeleidde ik een studiegroep geitenhouders. Met die uitspraak nog in mijn achterhoofd zag ik bij hen hetzelfde beeld: cijfers op tafel en vooral verklaringen waarom er weinig vooruitgang was. Boeiend, maar ook confronterend. Toch herken ik dat beeld niet. In de afgelopen vijftien jaar heeft GIJS juist flinke stappen gezet en ook dit jaar zet die technische groei door. Daar ben ik oprecht blij mee, zeker omdat kennis van pensvoeren zich direct terugbetaalt in extra eiwit per geit per dag.
Terwijl ik dit schrijf, is er veel onrust in de wereld, merkbaar in de brandstofprijzen. Dagelijks krijg ik de vraag wat dit betekent voor de voerprijzen. Ik heb geen glazen bol, maar één ding durf ik wel te zeggen: de kans is groot dat voer eerder duurder wordt dan goedkoper. En dat helpt het bedrijfssaldo niet vooruit.
Wat wél helpt? Veel melk leveren met goede gehaltes.
Meer geiten houden gezien de huidige wetgeving is niet de oplossing. Maar meer melk per geit wel, want daar zit geen quotum op. Juist op dat gebied hebben we de afgelopen jaren samen flinke stappen gezet: met de kennis van de Mekkerhof, vakmanschap van onze GIJS-boeren en een scherpe blik op voeding en management. Ik kan me voorstellen dat je denkt: Jan, dat is wel een beetje “wij van WC-eend adviseren WC-eend”. En eerlijk is eerlijk, daar zit een kern van waarheid in.
Maar laat ik afsluiten met één getal. Afgelopen jaar molk 37,8% van de GIJS-bedrijven meer dan 100 kilo vet en eiwit per geit. Dus dat zijn niet toevallig een paar uitschieters, maar de basis van ons klantenbestand. Dat kan toch bijna geen toeval meer zijn, toch?
– Jan van der Zee